Magia liter, czar słów - blog literacki

Fot. Marcin Piotr Oleksa  "Jeżeli wciąż biegasz i brakuje ci czasu zatrzymaj się i zobacz, że nie wszystko zależy od ciebie." Kobieta. Zmęczona, zabiegana, zajęta, zatroskana. Wchodząca w codzienność z poczuciem, że tak wiele zależy od niej i że nie może zawieść, bo obiecała, zobowiązała się, przyrzekła, zamierzyła. Istota krucha o tytanowej wytrzymałości, swoje "ja" odsuwająca poza innych. Piękno ukryte w obowiązkach i powinnościach, poszarzałe od piętrzących się spraw, które - niczym pajęczyna, oplątują dzień, przygaszając jego blask i ukrywając to, co delikatne, subtelne, nieuchwytne.  Kobieta. Troszcząca się o innych, a tak często zapominająca o sobie. Czuła dla tych, którzy są blisko, a surowa dla siebie samej. Wspierająca ludzi, na których jej zależy, a tak często wątpiąca w swoje własne zdolności, umiejętności i talenty. Wulkan uczuć, którymi potrafi obdarowywać, nie żądając niczego w zamian. Pieśń, w której pobrzmiewa jedyna w swoim rodzaju mel...

Fot. Marcin Piotr Oleksa  Dostałam rok, aby w sposób szczególny wejść w cierpienie i pochylić się nad nim z pokorą. Pełny rok, w czasie którego krok po kroku uczyłam się potrzeb człowieka uwięzionego we własnym ciele, pokonanego chorobą i przyjmującego starość z godnością, odbieraną przez niedołęstwo, słabość i całkowite zdanie na ludzi wokół. Uwięzienie tym bardziej dotkliwe i bolesne, że pamięć i świadomość pozostały, jedynie bezwładne ciało przestało współpracować, stając się klatką.  Rok temu, 4 marca, moja Babcia miała udar, do którego doszła złamana szyjka kości biodrowej. W wieku 88 lat był to wyrok, pomimo tego, że do tej pory była kobietą silną, samodzielną i aktywną. Jedna decyzja lekarzy odmawiająca operacji, skazała moją Babcię na ofiarę, którą wypełniła do samego końca. Byliśmy przy niej przez cały ten czas. Moja Babcia nie miała nikogo oprócz mnie, mojego męża i moich dzieci. Przez ten najdłuższy w naszym i jej życiu rok, nauczyłam się cierpliwości, cho...

Fot. Marcin Piotr Oleksa Luty z wdziękiem ustąpił miejsce Marcowi, zabierając ze sobą zimowy chłód i zostawiając subtelny zapach wiosny w powietrzu. I chociaż minie jeszcze trochę czasu zanim drzewa się zazielenią, a kolorowe kwiaty zaczną cieszyć oczy, warto już teraz wykorzystać marcowe dni i wybrać się na spacer pachnący wiosną i nową nadzieją.  Jeśli pozwolisz, chciałabym Cię dziś zaczarować magią słów i miejsca, do którego chcę Cię zabrać. Kazimierz Dolny nad Wisłą, malownicze miasteczko, które zachwyci nawet tych najbardziej wymagających, którzy zawsze szukają dziury w całym. Kazimierz, piękny w swojej skromności, utrwalający szczegóły w pejzażu, który stał się wyzwaniem dla niejednego artysty, i zachowujący swój klimat, zatrzymany w kamienicach i domkach, będących świadkami wielu historii, które osiadły gdzieś między ścianami, zapamiętane lub zapomniane, przypominające się w niepowtarzalnej atmosferze tego miejsca. Czy czujesz to? Ten zapach starego drewna i wilgotne...

Fot. Marcin Piotr Oleksa  Delikatny brzęk filiżanki odstawionej na porcelanowy spodeczek zakłócił ciszę panującą w dużym jasnym pokoju, pachnącym świeżością upranych firanek i umytych okien. Helena, nie zważając na luty za oknem, wpuściła już wiosnę do domu i pozwoliła rozgościć się jej w czystym mieszkaniu, w którym po zimie nie zostało już śladu.  Eulalia zawsze podziwiała przyjaciółkę za gospodarność i dobrą organizację. Ona sama działała chaotycznie i zdecydowanie brakowało jej systematyczności. I choć po każdej wizycie u Heleny obiecywała sobie, że coś z tym zrobi - zawsze kończyło się tak samo. Jej artystyczna dusza lubiła twórczy bałagan, nad którym Eulalia starała się panować, ale jej mieszkanie dalekie było od obrazu świątyni czystości, jakim było mieszkanie Heleny.  Dzisiejsze czwartkowe przedpołudnie spędzały tylko we dwie. Bogusię rozłożyło jakieś paskudne przeziębienie i zabroniła komukolwiek zbliżać się do siebie. Jedyną osobą, która złamała ten za...

Fot. Marcin Piotr Oleksa Luty przykucnął nad brzegiem rzeki, zapatrzony na szare wrony spacerujące dostojnie po oszronionej trawie. Wielkie ptaki z czarnymi skrzydłami poruszały się dostojnie i majestatycznie, jakby świadome tego, że ktoś je obserwuje. Luty zastanawiał się, czy wrony szare zdają sobie sprawę z tego, jak bardzo są różne od jednolitych czarnych gawronów czy szarawych kawek, i jak piękne są w tej swojej inności, niepodobnej do niczego innego. Luty lubił obserwować ptaki. Zachwycały go swoją radością życia, prostotą i brakiem złośliwości, tak typowej dla ludzi. Były częścią natury, którą szanowały i starały się zrozumieć. Nie przeszkadzały sobie nawzajem, i choć wchodziły sobie w drogę, nie zabijały się z tego powodu i nie warczały na siebie ostrzegawczo, pokazując siłę. Tak, ptaki były bardzo mądrymi stworzeniami i Luty podziwiał ich delikatność, mądrość natury wpisaną w bynajmniej nie ptasie móżdżki, oraz grację z jaką się prezentowały, pokazując swoje piękno ty...

Co czujesz, budząc się w środku zimowej nocy, otoczony ciemnością, która niepokoi? Mrok wokół ciebie rozmywa świat, za dnia oswojony i bezpieczny, nocą niepokojący i zabierający sprzed zasięgu twojego wzroku wszystko to, co w ciągu dnia jest tak oczywiste, proste, przewidywalne. Ciemność. Rozmyte kontury mebli, zarys bliskiej twarzy, której szczegóły bardziej pamiętasz niż dostrzegasz, droga wymacana rękami i poznawana dotykiem, dopóki nie trafisz na włącznik światła. Światło rozprasza mrok i pozwala ujrzeć wszystko inaczej. Wyraźniej. Ale czy możesz sobie wyobrazić, że nawet światło nie jest w stanie sprawić, że świat wokół ciebie wyostrzeje i nabierze swoich codziennych kolorów? Czy potrafisz poczuć ten lęk towarzyszący każdemu krokowi w nieznane, gdy dzień i noc wyglądają tak samo i gdy przed oczami widzisz tylko ciemność?  "Carte blanche" w reżyserii  Jacka Lusińskiego przedstawia taką właśnie historię. Historię człowieka uwikłanego w niemoc, chwytającego się nadzi...

Fot. Marcin Piotr Oleksa "Żałuję, że nie dorastałem wśród kochających się ludzi. Nawet gdyby nie kochali mnie, to już sama świadomość, że wokół panuje miłość, byłaby taka kojąca." - takie słowa wypowiada Fernando, jeden z bohaterów książki "Tysiąc dni w Toskanii", a prywatnie mąż Marleny de Blasi.  Czym jest miłość, że człowiek o nią tak zabiega i tak bardzo jej potrzebuje?   Fot. Marcin Piotr Oleksa  Miłość. Szukamy jej. Tęsknimy za nią. Pragniemy jej i potrzebujemy. Robimy dla niej miejsce z nadzieją, że wypełni nasz dom i zwyczajną codzienność przemieni w odświętność. Wokół niej wirują roziskrzone iskierki, które Miłość pozostawia w oczach tych, przy których przystaje i wśród których chce się rozgościć na dłużej. Na dobre, bywa, że na zawsze.  Miłość. Często wyklęta i niezrozumiana. Prosta, a jednak tak przez ludzi komplikowana. I często postrzegana w krzywym zwierciadle, bo widziana tak, jak człowiek chce ją widzieć. Bez głębi i prawdy, któ...